کمپلکس نقره با رهش آهسته بهعنوان یک عامل ضدمیکروبی
نقره از گذشته بهعنوان یک عامل ضدمیکروبی قدرتمند شناخته شده است، اما کنترل سرعت آزادسازی یونهای نقره همواره یکی از چالشهای اصلی بوده است. آزادسازی سریع یونهای نقره میتواند باعث تجمع آنها، کاهش اثربخشی و افزایش سمیت شود، در حالی که آزادسازی بسیار آهسته نیز ممکن است فعالیت ضدمیکروبی کافی ایجاد نکند.
کمپلکس نقره با رهش کنترلشده؛ راهکاری جدید برای مقابله با میکروارگانیسمها
در مطالعهای جدید، Subrata Das از National Institute of Technology Patna هند، Chris H. J. Franco از Polish Academy of Sciences لهستان و همکارانشان، کمپلکس نقره(I) پیرمیدینی [Ag(L)₂]·2(L)·NO₃ (AgL2) را طراحی کردند. این ترکیب از نیترات نقره و لیگاند 2,4-diamino-6-chloropyrimidine (L؛ C₄H₅N₄Cl) سنتز شده و با استفاده از افزودنیهایی مانند تریاتیلآمین و ایمیدازول بهصورت بلور تهیه شد. ساختار این کمپلکس با استفاده از روشهای طیفسنجی، طیفسنجی جرمی و پراش پرتو ایکس تکبلور تأیید شد.
نتایج نشان داد که این کمپلکس در آب و محلول سالین بیش از 24 ساعت پایداری خود را حفظ میکند که برای بسیاری از کمپلکسهای نقره ویژگی قابل توجهی محسوب میشود. همچنین، آزمایشهای زیستی فعالیت ضدباکتریایی وابسته به دوز را علیه باکتریهای Escherichia coli، Pseudomonas aeruginosa، Staphylococcus aureus و Bacillus cereus نشان داد؛ بهگونهای که در برخی موارد عملکرد آن از آنتیبیوتیکهای رایج نیز بهتر بود. علاوه بر این، فعالیت ضدقارچی علیه Candida albicans و فعالیت ضدانگلی متوسط علیه Leishmania donovani نیز گزارش شد.
مطالعات داکینگ و شبیهسازی دینامیک مولکولی نشان داد که یون نقره مستقیماً در جایگاه فعال آنزیم DHFR قرار نمیگیرد، بلکه با تغییر تدریجی آرایش لیگاندها و جدایش مرحلهای آنها، شرایط برای رهش کنترلشده یونهای نقره فراهم میشود. این مکانیسم موجب تخریب غشای باکتریها، برهم خوردن تعادل یونی سلول و در نهایت مرگ سلولی میشود.
بهطور کلی، AgL2 بهعنوان یک سامانه رهش کنترلشده یون نقره عمل میکند و برخلاف نمکهای رایج نقره، یونها را بهصورت تدریجی آزاد میسازد. این ویژگی میتواند در توسعه عوامل ضدمیکروبی جدید و مقابله با مقاومت آنتیبیوتیکی اهمیت قابل توجهی داشته باشد.
