معرف تست بندیکت که به نامهای محلول بندیکت یا آزمایش بندیکت نیز خوانده میشود (Benedict’s reagent) یک معرف شیمیایی میباشد که به عنوان نشانگر برای حضور قندهای احیا کننده استفاده میشود. قندهایی مثل همهٔ منوساکاریدها و بسیاری از دی ساکاریدها مثل لاکتوز و مالتوز. معمولأ از آزمایش بندیکت برای مشخص کردن حضور آلدهیدها و آلفاهیدروکسی کتونها همانند مواردی که در برخی کتوزها وجود دارد استفاده می شود.
با این حال فروکتوز که یک کتوز است و اکیدأ یک قند احیا کننده نیست اما به عنوان یک آلفاهیدروکسی کتون بوده و جواب مثبت به آزمایش میدهد زیرا به آلدوزهایی چون گلوکز و مانوز تبدیل میشود.
مس (II) سولفات موجود در محلول بندیکت با قندهای احیاگر وارد واکنش میشود. محلول بندیکت میتواند مورد استفاده قرار گیرد تا اگر قندی مثل گلوکز در ساختار نشاسته هست مشخص شود.
معرف بندیکت متشکل از یون مس دو ظرفیتی (آبی رنگ) بوده که به یون مس یک ظرفیتی احیا میشود و به صورت اکسید مس (یک ظرفیتی) (رسوب قرمز رنگ نامحلول در آب) تهنشین میشود.
